AZZ
Pałac
   Sala myśliwska
   Archiwum muzyczne
   Galeria obrazów
   Salę Terennę
   Biblioteka
   Sala wasalska
   Sala sejmowa
   Sala tronowa
   Pokój carski
   Salka różova
   Kolekcija monet

Ogród pod palacem
Ogoród Kwiatów
Kromeriz
Inny
Informations



SALA WASALSKA

gdzie przebiegały obrady urzędowe i sądy organizacji lennej, wymalowana była latem roku 1759. Najbardziej pożądany malarz wiedeński F. A. Maulbertsch otrzymał od biskupa L. B. Ekgha niesamowite honorarium 2300 dukatów. Zachowana umowa nakazuje Maulbertschowi sporządzić skice według dostarczonych konceptów i po uchwaleniu przeprowadzić malówkę w 1759 roku. Biskup zobowiązał się do zakwaterowania malarza, dostarczenia murarza do tynkowania i najemnika, jak też materiał i rusztowanie. Jeden z Maulbertschowych wspaniałych szkiców zachował się w pałacowej galerii obrazów w Slavkowie, gdzie temperamentowe malowidło w znacznym stopniu uwolnionego rękopisu świeci plamami kolorowej pastowej substancji i zwraca uwagę wewnętrznym poruszeniem oraz wirtuozerią malarską. Obok głównego motywu, którym jest apotheoza biskupa Ekgha pomiędzy postaciami bogów, takimi jak Herkules, Hermes, Minerwa, Saturn i postacie alegoryczne, takie jak Sprawiedliwość i Dostatek, są przytaczane konkretne historie. Te zostały wzięte z historii biskupskiej organizacji lennej. Najpierw przedstawione jest jego założenie biskupem Brunonem ze Schaumburku za panowania króla Przemysła Otakara II. Jako druga scena pokazane jest potwierdzenie biskupowi Stanisławowi Pavlowskiemu cesarzem Rudolfem II. Trzecią sceną jest stłumienie stanami morawskimi, które kazały w czasie powstania przeciwhabsburskiego na początku wojny trzydziestoletniej uwięzić kanowników. Pod koniec pokazane jest odrodzenie po porażce stanów czeskich na Białej Górze w roku 1620 i potwierdzenie, jak też poszerzenie latyfundii cesarzem Ferdynandem II. Kromierzyskie arcydzieło Maulbertscha jest więcej niż tylko późnobarokowym wytworem subiektywizmu rokokowego niespotykanej ekspresyjności z oddziaływaniem iracjonalnym. To całkowicie odpowiadało zamiarom zamawiającego i w pełni odzwierciedlało nastrój i ducha epoki. Osobliwy rękopis dzieła realizowany był do klasycznego wilgotnego tynku (al fresco), do którego później jeszcze po zaschnięciu ingerowano suchym pędzlem (al secco) z pastowo nasadzanym światłem wprost olśniewającej białości. Podczas restaurowania tej malówki przeprowadzono w sali wasalskiej także niezbędne prace konserwacyjne na marmurowych okładzinach, balustradowych ogrodzeniach stolarskich przed stolcem trybunalskim, nałożono nowe złocenie w opracowaniu polerowanym i matowym na dwójce potężnych wykonanych z majoliki piecach i zostały oczyszczone wzory parkietowe. Do czoła sali został nad tron powieszony portret biskupa L. B. Egkha.